integracja sensoryczna warszawa

integracja sensoryczna mokotów

Termin integracja sensoryczna po raz pierwszy został użyty przez Sir Ch. Sherringtona w 1902 r. w Anglii w książce pod tytułem "The Integrative Action of the Nervous System" (Violet F. Mass "Uczenie się przez zmysły. Wprowadzenie do teorii integracji sensorycznej" WSiP 1998 r. Warszawa). Jednak szersze znaczenie temu terminowi nadała dr A. Jean Ayres w końcu lat sześćdziesiątych w USA. Dr Jean Ayres - terapeuta zajęciowy i psycholog - po wielu latach pracy zarówno z dziećmi jak i dorosłymi, którzy charakteryzowali się różnego rodzaju fizycznymi i umysłowymi niepełnosprawnościami skonstruowała metody badawcze, które mogły zweryfikować postawione hipotezy na temat implikacji funkcji psychoneurologicznych w zachowanie i uczenie się dziecka. Po wielu latach pracy klinicznej opracowano szczegółowe metody diagnozy zaburzeń procesów integracji sensorycznej oraz techniki terapeutyczne.    Integracja sensoryczna to taka organizacja wejściowych danych zmysłowych dokonywana przez ośrodkowy układ nerwowy aby mogły być one użyte w celowym zakończonym sukcesem działaniu (za dr Jean Ayres). Integracja sensoryczna to nieustanny proces neurologiczny w którym wszelkie wrażenia płynące z ciała i środowiska poprzez zmysły są segregowane, rozpoznawane, łączone ze sobą i wcześniejszymi doświadczeniami tak, aby reakcja na nie była adekwatna do sytuacji. Wszystkie zmysły nieustannie dostarczają nam informacji pochodzących zarówno wprost z naszego ciała jak i ze środowiska. Dane te pochodzą z receptorów wzrokowych, słuchowych, węchowych, smakowych, przedsionkowych, dotykowych i proprioceptywnych. Od ich prawidłowej organizacji zależą prawidłowe reakcje na te bodźce. Prawidłowy rozwój zmysłów warunkuje dobre samopoczucie dziecka, jego dobre zachowanie i sukcesy w nauce.    W terapii bardzo ważne jest oddziaływanie na pacjenta poprzez integrację wszystkich doznań zmysłowych i stymulacja tych kanałów sensorycznych w których występują deficyty. Dzięki takim oddziaływaniom następuje pełna integracja doznań pochodzących z otoczenia i własnego ciała. Zaletą tej metody jest wykorzystywanie podczas jej prowadzenia elementów zabawy a nie tylko klasycznych technik szkolnych co zdecydowanie zwiększa jej atrakcyjność i podnosi motywację dziecka do pracy. Ponadto nie ma tu jednego powtarzanego schematu ćwiczeń. Zadania są stale dostosowywane do możliwości i umiejętności pacjenta. Nie mogą one być ani zbyt łatwe ani zbyt trudne, muszą stanowić swego rodzaju wyzwanie i dawać dziecku satysfakcję z osiągania coraz trudniejszych celów. Na terapii dziecko nie uczy się konkretnych umiejętności, ale wzmacnia procesy nerwowe odpowiadające za prawidłowe wykonanie czynności. Poprawiając funkcjonowanie ośrodkowego układu nerwowego w sytuacji terapii jednocześnie dziecko automatycznie przenosi prawidłowe zachowania do życia codziennego.    Zanim dziecko rozpocznie terapię musi zostać zdiagnozowane. W tym celu rodzice lub opiekunowie wypełniają kwestionariusz, oraz udzielają terapeucie wywiadu na temat dziecka. Stosujemy standaryzowane testy, opracowane przez dr Jean Ayres, oraz metody obserwacji klinicznej opracowane przez Zbigniewa Przyrowskiego – prekursora integracji sensorycznej w Polsce.    Dopiero wtedy opracowywane są wyniki i przekazywane w formie pisemnego orzeczenia rodzicom lub opiekunom dziecka. Na podstawie uzyskanych wyników tworzymy odpowiedni program terapii.